Αρχαιολογία [Κεραμική]
Γεννήθηκε στην Άνδρο το 1947. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου και εργάστηκε από το 1975 έως το 2014 (όταν και αφυπηρέτησε λαμβάνοντας τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή). Το 1976 πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα, το 1981 αναγορεύθηκε Υφηγητής και πήρε τριετή εντολή διδασκαλίας (Εντεταλμένος Υφηγητής), το 1983 εξελέγη Αναπληρωτής Καθηγητής και το 1987 Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας.
Από το 1977 ως το 1979 ο κ. Τιβέριος συνέχισε τις σπουδές του στο Αρχαιολογικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου της Βόννης με τον Καθηγητή Nikolaus Himmelmann ως υπότροφος του Ιδρύματος Alexander von Humboldt. Το 1987 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου και στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Ρώμης. Το 1994 εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Marburg (για τρεις μήνες) και το 1998 στο J. Paul Getty Museum στο Malibu της Καλιφόρνιας (για δύο μήνες).
Διηύθυνε πανεπιστημιακές προανασκαφικές και ανασκαφικές έρευνες στην Παλαιόπολη της Άνδρου (1985-1989), καθώς και τις πανεπιστημιακές ανασκαφές στη Σίνδο (1990–2002) και στο Καραμπουρνάκι της Θεσσαλονίκης (1994–2014).
Από το 1975 ως το 2014 δίδαξε σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο και επέβλεψε 32 διδακτορικές διατριβές.
Έχει διοργανώσει διεθνή αρχαιολογικά συνέδρια, όπως το συνέδριο στη Θεσσαλονίκη, το 1993, του Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae (LIMC) και το 2000 το συνέδριο με θέμα “Color in Ancient Greece (The Role of Color in Ancient Greek Art and Architecture)” σε συνεργασία με το J. Paul Getty Museum. Το 1999 αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Βέρνης και το 2007 του αφιερώθηκαν τα πρακτικά του διεθνούς συνεδρίου “Athenian Potters and Painters” που πραγματοποιήθηκε στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.
Είναι (ή υπήρξε) μέλος, μεταξύ άλλων, των διοικητικών συμβουλίων της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας (2015-2018, 2018-2021), του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας (1995–2015, 2020–), του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού (2012-2015), του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου Αίμου (2008–2012) και του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών του ΑΠΘ (2008–2014). Επίσης, είναι (ή υπήρξε) μέλος, μεταξύ άλλων, της Ολομέλειας της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO (1992–1994), του Εθνικού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Έρευνας (1994–1998), του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (2001–2004, 2008–2009) και του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (2014–2015, 2019–). Είναι μέλος, μεταξύ άλλων, του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Βερολίνου, του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Αμερικής, της Academia Scientiarum et Artium Europaea και της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Αυτοτελή ερευνητικά έργα: Ο Λυδός και το έργο του. Συμβολή στην έρευνα της αττικής μελανόμορφης αγγειογραφίας (Αθήνα 1976). Προβλήματα της μελανόμορφης αττικής κεραμικής (Θεσσαλονίκη 1981 και 2η έκδοση 1988). Μια «κρίσις των όπλων» του Ζωγράφου του Συλέα. Παρατηρήσεις σε ερμηνευτικά θέματα και στις σχέσεις εικονογραφίας και πολιτικής κατά την υστεροαρχαϊκή περίοδο (Αθήνα 1985). Ελληνική Τέχνη – Αρχαία Αγγεία (Αθήνα 1996). Μακεδόνες και Παναθήναια (Αθήνα 2000). Perikleische Panathenӓen. Ein Krater des Malers von München 2335 (Gutenberg 2008). Faked Antiquities and the Falsification of History. The Case of a Pictorial Lead Sheet (Athens 2014). The Athenian Symposium and its Rituals. Texts and Images (Thessaloniki 2021). Η τρίχρονη παρουσία της ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας στη Μικρά Ασία (1919-1922). Γνωστές και άγνωστες δράσεις, Μικρασιατικός Ελληνισμός (Αθήνα 2023). Αθηνά Πολύβουλος και Προμηθεύς Πολύνους. Ο εικονιστικός διάκοσμος της Σιναίας Ακαδημίας Αθηνών (Αθήνα 2023). The Pictorial Decoration of the Sinaean Academy of Athens. Wise Athena and Prudent Prometheus (Athens 2025). Η Ακαδημία Αθηνών αναζητεί την προμήτορά της. Η ανορθόδοξη ανασκαφή του Παναγιώτη Αριστόφρονος στην Ακαδημία Πλάτωνος και η Οδύσσειά του (1930-1939) [Αθήνα 2025]. Στο συγγραφικό του έργο εντάσσονται και κείμενα που απευθύνονται σε ένα ευρύτερο κοινό: Εισαγωγή στην αρχαία ελληνική τέχνη (Αθήνα 1995). Ἀμπέλου παῖς εῢφρων οἶνος. Από την εικονογραφία της αμπέλου και του οίνου στα αρχαία ελληνικά αγγεία (Αθήνα 2002). Όψεις του αρχαίου ελληνικού κόσμου. (Αν)επίκαιρες αρχαιογνωστικές συμβολές (Αθήνα 2007). Ελεύθερος σκοπευτής. Αναμοχλεύοντας το χθες, σχολιάζοντας το σήμερα (Αθήνα 2011).
Τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 2012. Επόπτης του Κέντρου Ερεύνης της Αρχαιότητος της Ακαδημίας Αθηνών από το 2013. Γραμματεύς επί των Δημοσιευμάτων της Ακαδημίας Αθηνών (2019–2023). Γενικός Γραμματεύς της Ακαδημίας Αθηνών (2020). Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών (2025).